Ε-47.

Ε-48.

Ε-49.

Και...Πετάμεεεεεε....!!! - Day 8

Ώρα 00.05 πμ.
Σε τρεις ώρες παρά δέκα λεπτά, θα επιβιβαστώ στο λεωφορείο που θα με πάει στο αεροδρόμιο. Ημέρα επιστροφής.
Τα πόδια μου είναι παγάκια..αλλά δεν φτάνει μόνο αυτό, το μυαλό μου κατακλύζεται από σκέψεις, χρώματα, εικόνες από όοοολα αυτά που κατέγραψαν τα μάτια μου αυτές τις ημέρες, και κυρίως, άρχισα να σχεδιάζω την δική μου σειρά παπουτσιών και ρούχων.
Όλη την εβδομάδα οι γλάροι ήταν άφαντοι, και τώρα αποφάσισαν να ξεσαλώσουν. 
Η ώρα περνάει, κι ακόμα να κοιμηθώ. Το μάτι γαρίδα, τα πόδια παγωμένα, ενώ βρίσκομαι κάτω από ένα υπέροχο king size πουπουλένιο πάπλωμα, ικανό να ζεστάνει και την μύτη μου (η οποία συνήθως, είναι πολύ κρύα, και σε συνδυασμό με τα κρύα μου πόδια, δεν με αφήνει να κοιμηθώ).
Αρνούμαι πεισματικά να κοιτάξω την ώρα, και αμέσως εικόνες από όλο το φάσμα των ρολογιών περνάνε μπροστά μου. Εκκρεμή, στρογγυλά, ψηφιακά, του υπολογιστή, του κινητού, της εκκλησίας...
 1.30 πμ. Σε μια ώρα πρέπει να ξυπνήσω.

02.50 πμ., στο σταθμό των λεωφορείων.
Η ώρα του αποχαιρετισμού έφτασε. Δεν τα πάω καθόλου καλά με αυτά. Δεν στενοχωριέμαι ακριβώς που αφήνω την αδερφή μου και γυρίζω πίσω στα ίδια. Είναι που επιτέλους μίλησα σε άνθρωπο για πρώτη φορά μετά από μήνες, και τώρα τέλος... Είναι όλα τα συναισθήματα που μαζεύονταν, μαζεύονταν, και με οποιαδήποτε αφορμή, σκάνε. Είναι και οι γυναικείες ορμόνες που βάζουν ενα χεράκι να τα νιώθουμε όλα τόσο έντονα. Αυτές που είναι στα ύψη μια φορά τον μήνα... Αυτές που για τα πάντα φταίνε οι άλλοι. Ναι αυτές, που ευθύνονται για τα νεύρα μας απέναντι στο άλλο μισό, χωρίς λόγο και αιτία.... Αυτές, φταίνε για όλα.


Ώρα 05.00 πμ. 
Φτάσαμε στο αεροδρόμιο. Εδώ θα περιμένω άλλες τρεις ωρίτσες.

Ώρα 8.10 πμ.

Και....Πετάμεεεεεε....!!!!

Και...Πετάμεεεεεε....!!! - Day 7

Η τελευταία διαθέσιμη μέρα για shopping σήμερα. Φυσιολογικά, η τελευταία μέρα ξεκινάει από τις 9 πμ. Όχι όμως για μένα. Έχοντας στην τσέπη το 60% των τελευταίων μου χρημάτων, ξόδεψα ενα τετράωρο κοιτάζοντας το ταβάνι, κάνοντας διαδρομές από το ψυγείο στον καναπέ, με τον καφέ στο ενα χέρι και το κινητό στο άλλο.
Το μυαλό μου είχε κολλήσει.. δεν ήξερα τι ήθελα, δεν ήξερα που ήθελα να πάω, κι αν ήθελα κάτι το είχα ξεχάσει εντελώς. 
Από αυτήν την δύσκολη θέση με έβγαλε η μαμά, από την άλλη άκρη γραμμής του τηλεφώνου. Σαν να με καταλάβαινε, έβαλε τις σκέψεις μου σε μια σειρά. Με καθησύχασε όταν μου είπε να μην με ανησυχεί που δεν έχω χρήματα για τις τελευταίες αγορές...έχει η αδερφή μου! Έτσι, παρέα με την αδερφή μου, πήγαμε εκεί που δεν είχαμε επισκεφθεί μέχρι τώρα. 
Μετά από κάποια ώρα, το μυαλό μου επανήλθε στο άκρον άωτον της ξεγνοιασιάς: εγώ ανέμελη να στέκομαι στον ήλιο-γιατί είχε ηλιοφάνεια σήμερα- με σακούλες αποκτημάτων στα χέρια, η αδερφή μου σε αναμμένα κάρβουνα, να θέλει να δείρει τους καθηγητές της, μες στο άγχος για το πολυπόθητο approval. Τελικά με άφησε για να ξεκαθαρίσει κάποιους λογαριασμούς... Κι εγώ...συνέχισα τα ψώνια!

Και...Πετάμεεεεεε....!!! - Day 6

Ημέρα πεζοπορίας! 
Είχε λιακάδα και ζέστη, κι έτσι μπορέσαμε να επισκεφθούμε τα διαφορετικά μέρη του Bristol. Ξεκινάμε περιμένοντας το ιδανικό λεωφορείο, αυτό που θα μας πάει πιο κοντά στον προορισμό μας, αφήνοντας όμως το πιο όμορφο μέρος της διαδρομής να το περπατήσουμε. Στην ουσία, ξεπετάξαμε έτσι την ανηφόοορα και την κατηφόοορα. 
Το μέρος, ακτινοβολούσε πράσινο...Ζωηρό, έντονο, γεμάτο ενέργεια, πράσινο. Φαντάστηκα τον εαυτό μου όρθιο σε ενα παγκάκι, να ετοιμάζεται να κάνει ενα μακροβούτι όπως ο Σκρουτζ Μακ Ντακ στο αγαπημένο του θησαυροφυλάκιο. Αλλά τα φτερνίσματα και η επερχόμενη φαγούρα, με εμπόδισαν. 
Πήραμε το μονοπάτι για την γέφυρα. Την κρεμαστή γέφυρα του Clifton. Από εκεί μπορείς να δεις αφ' υψηλού το Bristol. Όχι όλο, αλλά αρκετό από αυτό. Από κάτω το ποτάμι, απέναντι τα βράχια. Η άλλη άκρη της γέφυρας ανήκει στην περιοχή Clifton, μια ήσυχη, γραφική αλλά και ακριβή τόσο όσο η  κρυολουσία που νιώθεις όταν η γλυκύτατη τσαντούλα που σου έκλεψε το μυαλό ξεπερνάει το βάθος της τσέπης σου.
Η γέφυρα του Clifton εξυπηρετεί επιβατικά Ι.Χ., δίκυκλα, ποδήλατα, και πεζούς. Μόνο οι πεζοποδηλάτες έχουν ελεύθερη διέλευση.
Η γέφυρα τηρεί πιστά το ραντεβού της με την μηνιαία συντήρηση. Μια φορά τον μήνα, είναι κλειστή καθώς οι αρμόδιοι τεχνικοί ελέγχουν κάθε σπιθαμή. Η θέα από εκεί είναι αξέχαστη. Έχει γίνει αναπόσπαστο κομμάτι κάθε νεόνυμφου ζευγαριού. Οι γαμήλιες φωτογραφίες λαμβάνουν χώρα στη γέφυρα του Clifton. 

Ακριβώς όμως επειδή είναι πολύ ψηλά, έχουν τοποθετηθεί αρκετές πινακίδες που απευθύνονται σε όσους σκέφτονται να πηδήξουν...στο κενό, χωρίς επιστροφή. Πινακίδες με αισιόδοξα και λογικά μηνύματα, που προτρέπουν να επικοινωνήσει ο άμεσα ενδιαφερόμενος, σε κοινωνική υπηρεσία που παρέχει βοήθεια και ψυχολογική υποστήριξη.
Μην φανταστείτε μηνύματα τύπου "η ζωή ειναι μια υπέροχη λιακάδα που δεν πρέπει με τίποτα να χάσεις" και αλλά τέτοια γλυκανάλατα κλισέ. Μιλάμε για σοβαρά μηνύματα.

Και...Πετάμεεεεεε....!!! - Day 5

Να και η 5η ημέρα... Την περίμενα πως και πως! Μένουν μόλις 2 ημέρες για την επιστροφή, και η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει. Ο καιρός είναι υπέροχος. Με κρύο! Ήλιος! Χωρίς αέρα! Ώρα για shopping. Γιούπι!!!
Όλη η αγορά στα πόδια μου... Ξεχύθηκα αποφασισμένη να το κάνω πραγματικότητα τα πιο τρελά μου όνειρα, να δοκιμάσω ρούχα ρούχα ρούχα χωρίς κανέναν ενδοιασμό. Πάτησα το κατώφλι του αγαπημένου μου τεσσάρων επιπέδων κατάστημα, και άρπαξα ένα καλάθι-καρότσι. Τριγύρισα σε όλο το ισόγειο...μετά ανέβηκα στον πρώτο όροφο...και στον δεύτερο...μέχρι που συνειδητοποίησα ότι χρειαζόμουν και μια δεύτερη γνώμη, να μου πει την άποψή της γι'αυτά που σκόπευα να δοκιμάσω. Και αυτή ήταν στο πανεπιστήμιο από το πρωί. Μπουχούυουοου...... Εγκατέλειψα το άδειο καρότσι στην θέση του, και έφυγα. Προσπάθησα να ξεχάσω την στενοχώρια μου χαζεύοντας σχεδόν με το ζόρι τις βιτρίνες άλλων μαγαζιών. Ίσα που θυμήθηκα ότι είχα και από εκεί αγορές, και απρόθυμα τις έκανα. 
Πίσω στο σπίτι καθόμουν με τις ώρες, αγκαλιά με τις λιγοστές μου αγορές, να κοιτάζω το ταβάνι... Μέχρι που γύρισε από το πανεπιστήμιο η αδερφή μου, και την χιλιοπαρακάλεσα να πάμε μαζί για ψώνια, έστω και για μια ώρα. Παρόλη την κούρασή της, πήγαμε. Σχεδόν τρέχαμε ανάμεσα στα ρούχα, για να προλάβω να της δείξω τι μου άρεσε. Φυσικά ανέλαβε πρωτοβουλία και γέμισε το καλάθι μου με ρούχα που ούτε καν θα δοκίμαζα. By far μακριά από το στυλ μου. Με έσπρωξε στο δοκιμαστήριο και καθόταν σαν μπάστακας απ'έξω μέχρι να με δει με αυτά. Δεν πρόλαβα να τα δοκιμάσω όλα, ωστόσο, ήδη με τράβαγε στο ταμείο. Ναι, τα πήρα.