Natural Fall

E- 57

Earrings with glass beads and naturally dried orange slices

Summer glass

E-54

E-55

E-56

A Day at the Races

Όταν το σεμινάριο της Pepsico-Ήβη αποδεικνύεται...εμπειρία, έπρεπε να το περιμένω ότι τα ακόλουθά του θα ήταν το ίδιο ευχάριστα.
Κι όμως...πήγα στο σεμινάριο της Adecco (πρσφέρεται ένα σεμινάριο στους συμμετέχοντες του Pepsicoschool) εντελώς απροετοίμαστη, και το χειρότερο, με διάθεση να σέρνεται στο πάτωμα, ή μάλλον, λες και βυθιζόταν σε υγρή άσφαλτο και την βάραιναν αλτηράκια γυμναστικής.
Άργησα δεκαπέντε λεπτά, κυρίως εξαιτίας της ντουλάπας μου (δεν είχα τι να φορέσω), κι έπειτα έφταιγε η φοβερή κίνηση που επικρατεί σχεδόν μονίμως στους δρόμους της Αθήνας. Ε, και μετά, έψαχνα τα γραφεία της εταιρείας -μα να μην έχουν ούτε μια σταλιά ταμπελίτσα;
Πώς να μην αργήσει κανείς με αυτό το τρίπτυχο της γκαντεμιάς; Υπάρχουν βέβαια και χειρότερα, όπως το να σκάει/τρυπάει ο θερμοσίφωνας -στα μέχρι τώρα χρονικά- κι εσύ να κάνεις αμέριμνος το μπάνιο σου- αυτό είναι άλλου είδους γκαντεμιά, που θα σε ακολουθεί για πάντα, αν ληφθεί υπόψη ότι ο θερμοσίφωνας και η παρέα του σε επισκέφθηκαν για τέταρτη φορά.
Με υποδέχθηκαν λοιπόν, με ένα μεγάααλο χαμόγελο παρόλο που είχα αργήσει-δέκα λεπτά αργότερα προσήλθε κι άλλος αργοπορημένος, αν θυμάμαι καλά, εξαιτίας της ίδιας γκαντεμιάς.
Άλλοι επτά νέοι κάπως συγκρατημένοι και μια ευδιάθετη εισηγήτρια να μας προτρέπει να μιλήσουμε.
Είχα πέσει στην φάση της γνωριμίας express. Να πούμε λίγα λόγια για τον εαυτό μας.
Γκλουπ! Ήρθε η σειρά μας -των δύο τελευταίων- και πρότεινα στην διπλανή μου να ξεκινήσει μια ώρα αρχύτερα, να ξεπεράσει και την αμηχανία (τώρα που το σκέφτομαι ήταν σαν να την έσπρωχνα να πέσει στην πισίνα) και να μου δώσω λίγο ακόμα χρόνο να προετοιμαστώ να μιλήσω για μένα.
Κατέπνιξα την επιθυμία να τα πω μπουρδουκλωμένα και ασυνάρτητα, όπως δηλαδή τα έχω όλα στο μυαλό μου, και ξεκίνησα: "Με λένε Σταυρού...λα. Είμαι 28 χρονών. Η αλήθεια είναι ότι η διάθεσή μου είναι στο υπόγειο σήμερα, και αυτήν την στιγμή καλούμαι να μιλήσω για τον εαυτό μου"-στο σημείο αυτό με διαβεβαίωσαν ότι αν δεν αισθάνομαι άνετα, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα-"αλλά θα το κάνω, γιατί πρέπει να ξεφύγω από αυτήν την κλεισούρα". Ούτε που θυμάμαι πόσο ροδάνι πήγαινε η γλώσσα μου. Η γνωριμία ολοκληρώθηκε και σύντομα ξεκίνησε η αληθινή συζήτηση. Το θέμα μας ήταν "Οι τάσεις στην αγορά εργασίας και οι νέοι" ή κάπως έτσι.
Θα μου πείτε "σιγά τα αυγά". Κάτι τέτοιο είχα στο μυαλό μου, μέχρι που κατάλαβα ότι κάθε άλλο, παρά έτσι είναι. Είναι πολύ χρήσιμο να παρακολουθούμε τις τάσεις στην αγορά εργασίας, που καλώς ή κακώς, υπάρχουν. Όπως λέμε "μόδα είναι και γυρίζει". O οποιοσδήποτε οργανισμός "διασύνδεσης", είναι ο καταληλλότερος φορέας για να μας κατατοπίσει, μιας και είναι ο μεσάζων που η επιχείριση-εργοδότης, του αναθέτει να βρει τον καταλληλότερο υποψήφιο εργαζόμενο για αυτήν.

Στην διάρκεια της συζήτησης μας, αναφερθήκαμε σε διάφορα θέματα, ακόμα και σε μερικά "ταμπού" που συνηθως ντρέπεται κάποιος να ρωτήσει. Εδώ, τα ξεσκεπασαμε όλα! Όπως "την οργάνωση που πρέπει να ακολουθήσουμε όταν στελνουμε βιογραφικά, πως συμπεριφέρομαστε κατα την διάρκεια της συνέντευξης, τι αποκαλύπτει η στάση του σώματος μας, τι κάνουμε μετά την συνέντευξη, κλπ". Βλακειούλες; ξανασκεφτείτε το. Έχουν αλλάξει τα πράγματα, μην σνομπάρετε τέτοια θέματα. Είναι πολύ χρήσιμο να είμαστε σε συνεχή εγρήγορση και να εκσυγχρονιζομαστε, διαφορετικά δείχνουμε ότι δεν συμβαδίζουμε με τις τάσεις & νέες διαδικασίες και αυτό μπορεί να είναι ένα αρνητικό στοιχείο για την απόρριψη του βιογραφικού μας, κατά την διάρκεια της επιλογής.

Παράδειγμα: στις μέρες μας είναι πλέον απαραίτητο να έχουμε ένα επαγγελματικό προφίλ στο LinkedIn. Αποτελεί παγκοσμίως την σύγχρονη επαγγελματική database. Δίνει την δυνατότητα σε εργοδότες να αναζητήσουν υποψηφίους με κριτήρια κάποιες λέξεις-κλειδιά (τα προσόντα, οι δεξιότητες, κλπ). Δίνει την δυνατότητα στους υποψηφίους να "ακολουθούν" τις επιχειρήσεις-εργοδότες, και να ενημερώνονται αυτόματα για νέες θέσεις εργασίας που προκύπτουν. Εσείς δεν θα θέλατε να εκμεταλλευτείτε αυτην την online πλατφόρμα;

Επίσης, αναφέρθηκε η πολύ σωστή φράση "το να ψάχνεις εργασία (μέσω internet και γενικώς) είναι δουλειά από μόνο του". Τι θέλει να πει με αυτό ο ποιητής: Η οργάνωση πρέπει να είναι λεπτομερής, πρέπει να διατηρούνται στοιχεία όπως ποια είναι η επωνυμία της επιχείρισης, ποιο το αντικείμενο δραστηριότητάς της, για ποια θέση κάναμε αίτηση, πότε κάναμε την αίτηση, αν κληθήκαμε για συνέντευξη, ποιά η διεύθυνσή της, κλπ. Ακόμα, τα sites από όπου αντλούμε πληροφορίες για εύρεση εργασίας, είναι ήδη πάρα πολλά (πχ εγώ κοιτάζω σε 5-6), και άρα το καθημερινό...κυνήγι σε εβδομαδιαία βάση μας απασχολεί περίπου 24 ώρες. Οσο δηλαδή μια part time-το ελάχιστο. Μόνο που δεν πληρωνόμαστε για όλο αυτό. Απεναντίας, πρέπει να έχουμε επιμονή, υπομονή, και αισιοδοξία. Και αυτό, γιατί η αγορά εργασίας δεν είναι αγγελικά πλασμένη όπως πιστεύουμε εμείς οι νέοι.

 Ως επί το πλείστον, οι εργοδότες έχουν αλλοιωθεί με τα χρόνια. Οι περισσότεροι από αυτούς-ακόμα και όταν πρόκειται για μικρές ατομικές επιχειρήσεις- ζητάνε τα μέγιστα από τον υποψήφιο, και επιδιώκουν να πληρώνουν με τον χαμηλότερο μισθό που βέβαια δεν είναι άξιος των απαιτήσεων της θέσης. Ψάχνουν για φτηνές και εύκολες λύσεις, ώστε να ξεμπερδεύουν. Σε αυτούς λοιπόν τους εργοδότες -ο Θεός να τους κάνει- είναι άξιο να πούμε ένα ΟΧΙ, και να αρνηθούμε αυτήν την θέση, όπου με τους συγκεκριμένους όρους εξευτελίζει την προσωπικότητα μας και εκμεταλλεύεται την νοημοσύνη μας.

Αυτή η νοοτροπία δεν έχει καμία σχέση με την οικονομική κρίση, αλλά με την κρίση τσιγκουνιάς και τσίπας, να το πω πιο λαϊκά.

Αυτή η τάση αναπτύχθηκε σιγά σιγά, από τα παλαιότερα χρόνια, όταν οι γονείς προέτρεπαν τους φοιτητές παιδιά τους, να εργασθούν λίγες ώρες την εβδομάδα "για ένα χαρτζιλίκι", "για να μάθει", " για να βγάζει κάτι να πληρώνει τα τσιγάρα του & τις εξόδους του". Τα νεαρά τότε παιδιά δεν ενδιαφέρονταν για ένσημα & ασφάλιση -μόνο το χαρτζιλίκι- κι έτσι κατέληξε η εργασία να είναι αδήλωτη, με το ελάχιστο κόστος για τον εργοδότη.

Συνεχίζεται λοιπόν η απαράδεκτη αυτή συμπεριφορά των εργοδοτών, που τη θεωρούν και φυσιολογική. Αδήλωτη εργασία, ή έστω δηλωμένη με ασφάλιση και ένσημα, με την βοήθεια της δημιουργικής λογιστικής και τις συμβουλές νομικής, μπορούν να μην αποφέρουν τον μισθό που πραγματικά δικαιούμαστε.

Οι νέοι, έστω και στις δυσμενείς οικονομικές και εργασιακές συνθήκες, πρέπει να προσπαθήσουμε να αντισταθούμε σε αυτην την τάση, και να απαιτήσουμε τα αληθινά δικαιώματα μας. Μόνο επιμένοντας μαζικά, θα επανέλθει η ισορροπία και η ηθικά υγιής αγορά εργασίας. Δεν πρέπει να τρέφουμε αυτήν την κατάσταση.

Υπομονή, επιμονή και αισιοδοξία λοιπόν.

Πολλά άλλα εξίσου ενδιαφέροντα θέματα, μέσω απολαυστικού διαλόγου και συζήτησης, ξεδιπλώθηκαν στην συνάντηση αυτή.

Έχω να πω, ότι η εισηγήτρια μας ήταν εξαιρετική, προσεγγίζει πολύ εύκολα τους ακροατές και καταφέρνει να σε αποσπάσει από οποιαδήποτε άλλη σκέψη, πράγμα πολύ θετικό. Αυτό συνήθως το χαρακτηριστικό έχουν τα άτομα που απολαμβάνουν την δουλειά τους, κι έτσι κλείσαμε την ημέρα εκείνη με την ευχά να βρούμε -αν όχι- την εργασία των ονείρων μας, τουλάχιστον μια εργασία σε ένα εξαιρετικό και υγιές περιβάλλον, από όπου θα μπορέσουμε να αναπτυχθούμε πνευματικά και ψυχικά.

Η καλύτερη και πιο ειλικρινής ευχή που έχω ακούσει!

Summit Zero

Με ενα κενό μνήμης για όσα με έφεραν εδώ, συνηδειτοποίησα ξαφνικά που βρισκόμουν. Φωνές, ζωηρά γέλια πλημμύριζαν τον χώρο γύρω μου. Καθισμένη στο βάθος των καθισμάτων, ακουμπούσα στο τζάμι και κοιτούσα τρομαγμένη γύρω μου. Άγνωστα πρόσωπα ως επί το πλείστον, με χαιρετούσαν ζωηρά. Με ενα νεύμα "γειά, μια χαρά" απαντούσα. Και συνεχιζόταν το πανηγύρι. 

I just didn't fit in there. Ένιωθα χαμένη στον κόσμο μου.

Το πούλμαν ξεκίνησε βραδάκι, έχει αρχίσει ήδη να νυχτώνει στις 20μμ, και χωρίς να μπορώ πλέον να αρνηθώ και να κατέβω, βολεύτηκα (όσο μπορεί κάποιος να βολευτεί στο πούλμαν) και αποδέχθηκα ότι επρόκειτο να περάσω ενα διήμερο μακριά από όλα αυτά που με προβληματίζουν και με αγχώνουν.

Σιγά σιγά αφήνουμε πίσω μας την πόλη και μία μία τις λάμπες του αυτοκινητόδρομου που ξεπροβάλλουν σαν πυγολαμπίδες στο σκούρο μπλε του ουρανού.

Στα αυτιά μου κάνουν παρέα τα ακουστικά από το mp3 μου, πάντα απαραίτητα στα πολύωρα ταξίδια.

Μουσικές και μελωδίες που πάντοτε ταυτίζονται με την διάθεσή μου, ακόμα και όταν αυτή μεταβάλλεται, με κάνουν να νιώθω ότι με καταλαβαίνουν απόλυτα.

Σαν να βυθιζομαι στο σκοτάδι, σαν να φεύγω χωρίς να ξέρω που πηγαίνω, γιατί στο καλό ειμαι εγώ εδώ, με όλους αυτούς; Τι δουλειά έχω να βρίσκομαι ανάμεσα τους; τι πάω να κάνω; Σκέψεις-αναλαμπές διακόπτουν την ηρεμία μου.

Λαμία, Λιτόχωρο, όπα...εδώ είμαστε.

Θα διανυκτερεύσουμε σε ενα παπίθανο καταφύγιο-hostel, το Summit Zero, δίπλα στην θάλασσα.

Ο ύπνος μοναδικός, όπως και η ανατολή που ακολουθεί.

And a new day starts.

Η ανάβαση ξεκινά. Ουπς, είμαστε εκτος φόρμας -όχι έξω από τα ρούχα μας- και σιγά σιγά ξεμένουμε πίσω, με τουλάχιστον 45 λεπτά καθυστέρηση από τους πρώτους. Στάση, και ξανά στάση, γουλιές νερό κάθε πέντε λεπτά, ένας επίμονος πόνος στο στήθος, και ο ήλιος να μας ζεσταίνει αρκετά..

Αλλά με μια επιμονή μέσα μας -Θα συνεχίσω, Θα φτάσω, Πάμε!- συνεχίσαμε. Η ανακούφιση αντικρύζοντας το Στεφάνι, ήταν εμφανής. Ξέραμε ότι είμαστε επιτέλους κοντά.

Στο καταφύγιο οι μυρωδιές από την κουζίνα ήταν ελκυστικές.

Προσοχή, όμως, όσο και αν η πείνα μοιάζει να είναι βάσανο, αν δεν συγκρατηθούμε και πέσουμε αχόρταγα στο φαΐ, μια απλή μακαρονάδα με κιμά και τριμμένο τυρί (σλουρπ!) είναι ικανή να μας πέσει βαριά και να νομίζουμε ότι χορτάσαμε με το μισό πιάτο.

Η ιεροτελεστία του φαγητού μετά από την ανάβαση πρέπει να είναι μεθοδική. Τρώμε σιγά σιγά, μασουλάμε καλά την κάθε πηρουνιά/κουταλιά κι έπειτα καταπίνουμε προσεκτικά. Μέχρι να αδειάσει το πιάτο.

Επιβάλλεται η επίσκεψη για την "ανάγκη" μας, τουλάχιστον μια φορά μετά το φαγητό, και οπωσδήποτε πριν τον ύπνο.

Όσοι έχετε "θεματάκια" με το έντερο, πίνετε πολύ νερο, θα βοηθήσει πολύ. Έχει και κρύο εκεί πάνω, η επιτυχής έκβαση της τουαλέτας είναι πάντα πιο δύσκολη.

Αν προλάβουμε θα πάμε να δούμε το υπέροχο ηλιοβασίλεμα στα Καζάνια.. Αν όχι, μετά το φαγητό περπατάμε οπωσδήποτε μέχρι το άλλο καταφύγιο για χώνεψη, και ζέσταμα με τα καυτά καλτσάκια σφηνάκια ρακόμελο ή τσικουδιά. Και τα στοιχήματα για τα επιτυχημένα bouldering στο ξύλινο τραπέζι, πέφτουν βροχή.

Πολύ γέλιο.

Ώρα για επιστροφή κι έναν καλό ύπνο πριν το πρωινό ξύπνημα της επόμενης ημέρας.

Πάντα μα πάντα έχει δωρεάν νυχτερινή συναυλία. Όσοι καταφέρετε να κοιμηθείτε πριν αυτή ξεκινήσει...και δεν έχετε τόσο ευαίσθητα αυτιά...θα κάνετε εγγυημένα καλό ύπνο.

"Μη με ξυπνάς απ'τις έξι, πριν ακόμα ημέρα να φέξει... Ξυπνητήρι σε μισώ σε μισώ, να σε σπάσω στον τοίχο μπορώ... !"

Τόσο πρωί ξυπνάμε. Ίσως και νωρίτερα. Στόχος να προλάβουμε να φτάσουμε στην βάση του Μύτικα όσο το δυνατόν νωρίτερα διότι είναι δημοφιλές επισκέψιμο σημείο, και δεν είναι για πολλά-πολλά άτομα.

Πρώτη φορά στον Μύτικα, η ανάβαση τύπου boulder ήταν υπέροχη. Φτάνοντας στην υψηλότερη κορυφή του Ολύμπου, ακούγεται ο δυνατός αέρας που περνά ανάμεσα στα βράχια και τις διπλανές κόψεις.

Από εκεί βλέπεις και την πίσω πλευρά του βουνού, καθώς και άλλα βουνά αν έχει καθαρή ατμόσφαιρα.

Δεν καθόμαστε πολύ, ίσα ίσα για τις αναμνηστικές φωτογραφίες και να συμπληρώσουμε τα στοιχεία μας στο βιβλίο επισκεπτών -ναι, υπάρχει- που παρεπιπτόντως, έχει γεμίσει και δεν μπορείς να γράψεις ούτε στο εξώφυλλο.

Ξεκινάμε την κατάβαση από την ίδια διαδρομή. Ο καλύτερος τρόπος να κατεβείς είναι κοιτώντας μπροστά, όπως σε μια σκάλα, και όρθιος, για να διατηρηθεί σωστά το κέντρο βάρους του σώματος μας. Όπου νιώθουμε ανασφάλεια βάζουμε και χέρι -κρατιόμαστε γερά- και ποπό κάτω.

Όσοι είχαν φτάσει στην βάση του Μύτικα και μας περίμεναν, χειροκροτούσαν κάθε τρεις και λίγο, και λόγια ενθαρρυντικά ακούγονταν "μπράβο παιδιά, καλή δύναμη, καλή κατάβαση". Σιγά μην αναφέρονταν σε εμάς τους υπόλοιπους που ακόμα κατεβαίναμε. Αλλά στους συμμετέχοντες του Μαραθώνιου ορεινού τρεξίματος Ολύμπου, που διοργανωνόταν την ίδια μέρα, κι εμείς βρεθήκαμε στον δρόμο τους.

Τι πιο όμορφο, όταν στα Ζωνάρια, κατά την επιστροφή στο καταφύγιο, να κάνεις στην άκρη για να περάσει ο αθλητής με τον ρυθμό του, και την στιγμή που δίνεις κουράγιο και εμψύχωση, διαπιστώνεις ότι με αυτόν κάνατε μαζί τη σχολή χειμερινού βουνού τρία χρόνια πριν; Πόσο μικρός είναι ο κόσμος; Αναπάντεχη χαρά, θέλεις να τον αγκαλιάσεις, αλλά τελευταία στιγμή συγκρατείσαι για να μην του κόψεις τον χρόνο και την ταχύτητα...αρκείσαι μόνο στα λόγια εκείνη την στιγμή.

Η Ζωή πάντα κουβαλούσε ένα 70λιτρο σακίδιο, γεμάτο μπισκότα, ξηρούς καρπούς και λιχουδιές, όλα αυτά για να μας τα μοιράσει στο καταφύγιο, έπειτα από κάθε ανάβαση στα πλαίσια της σχολής χειμερινού βουνού.

Και τώρα μπροστά μας, να δίνει τον καλύτερο της εαυτό στον Μαραθώνιο.

Η Ζωή συνέχισε την πορεία της, αντίθετη από την δική μας προς το καταφύγιο.

Θα ετοιμαστούμε για την κατάβαση.

Αποδεικνύεται ιδιαίτερα δυσάρεστη, Πολύωρη, με δοκιμασίες που σε φέρνουν στα όρια σου, ιδιαίτερα όταν δεν φοράς τα κατάλληλα ορειβατικά παπούτσια, αλλά απλά αθλητικά πόλεως.

Αβέβαια βήματα, αργός ρυθμός, τα πόδια καταπονούνται, δεν παρέχεται σωστή στήριξη στο σώμα, και ο πόνος ξεκινάει πολύ γρήγορα αυτήν την φορά, χτυπά στα πέλματα, γάμπες, γόνατα, πλάτη, λυγίζει όλη την δύναμη που έχεις.. Μοιάζει σαν να μην έχει τέλος.

Με γαϊδουρινή υπομονή και αρκετές θυσίες, φτάνουμε στο τέλος της διαδρομής, εκεί μας περιμένει μια πηγή με κρυστάλλινα παγωμένο νερό. Τα πόδια ζεματάνε, τα δάκρυα τρέχουν ρυάκι όταν τα βουτάμε στην γούρνα και η ανακούφιση είναι αισθητή.

Τελείωσε. Η ταλαιπωρία τελείωσε. Κι αν διαρκώς αναρωτιόμαστε γιατί υποβάλλουμε το σώμα μας σε τέτοια ταλαιπωρία, η απάντηση είναι ότι τις επόμενες ημέρες μας κατακλύζει μια ικανοποίηση, ατομική υπερηφάνεια, που πιάσαμε το δικό μας μέχρι τότε ακατόρθωτο, αγγίξαμε τα όριά μας και μαθαίνουμε από αυτά.

Εκεί που δεν πιάνει σήμα το κινητό, εκεί που δεν υπάρχει η τηλεόραση, εκεί από όπου μπορείς να δεις πρώτος την ανατολή και την δύση, εκεί μπορεί να καθαρίσει το μυαλό σου, και να βάλεις τις σκέψεις σου σε μια τάξη. Εκεί είσαι μόνο εσύ και η φύση.

*Γι'αυτό, ποτέ ξανά βουνό χωρίς κατάλληλα παπούτσια. Να μου γίνει μάθημα και να το θυμάμαι για πάντα. Είναι κόλαση και αφήνει άσχημες αναμνήσεις.

Ξεκινάει η νέα σεζόν..

Καλές κορυφές σε όλους, μικρές και μεγάλες!

Από το χωράφι...στο ράφι !

Περίεργο, πως μια ημέρα σηκώνεσαι πρωί-πρωί (όταν το τελευταίο διάστημα αφήνεις το κρεβάτι και πας για πρωινό κατά το μεσημεράκι), ταξιδεύεις για να πας λίγο πιο έξω από την πόλη -και συνεπώς έξω απ'τα νερά σου-, με σκοπό να δώσεις το παρόν σε ένα σεμινάριο, παρέα με ένα σωρό άγνωστους νέους, και να περάσεις μαζί τους ένα ολόκληρο οκτάωρο (και κάτι παραπάνω).
Το μόνο κοινό στοιχείο μεταξύ μας, που όμως καθορίζει και την συμμετοχή στο σεμινάριο αυτό, είναι η ανεργία.
Στην αρχή περιμένουμε στον χώρο υποδοχής. Μετά μας καλοσωρίζουν και μας οδηγούν σε μια αίθουσα, προτρέποντάς μας να νιώσουμε "σαν στο σπίτι μας", και να κάτσουμε όπου θέλουμε. Μπροστά σε μια άδεια αίθουσα, εμείς στεκόμαστε αναποφάσιστοι για την θέση που θα επιλέξουμε. Τελικώς, πιάνουμε διστακτικά μια καρέκλα και βάζουμε τον ποπό μας να κάτσει. Αφού προηγουμένως βγάλουμε την σακουλίτσα με τα δωράκια από πάνω.
Στο τραπέζι που επέλεξα να κάτσω, βρέθηκα με άλλα τέσσερα άτομα. Τρία κορίτσια, κι ένα αγόρι. "Ποιος στην τύχη του" θα σκεφτόταν, μέχρι που αρχίσαμε να συζητάμε -οι τέσσερις μας και αυτός-και συνειδητοποίησε ότι κάθε άλλο παρά τυχερός ήταν, που βρέθηκε ανάμεσα σε τέσσερα δυναμικά κορίτσια, και πολύ "kick ass"! 
Έχουμε σερβιριστεί καφέ, λιμπιζόμαστε και τα μπισκοτάκια-κέικ που η "συμμαθήτρια" έφερε σε ένα πλαστικό πιατάκι στην μέση του τραπεζιού -από δύο από κάθε είδος- γιατί όπως είπε και η ίδια, ντράπηκε να φέρει μόνο αυτό που της άρεσε, κι έτσι έφερε απ'όλα, για όλους μας. Αμέσως μου έρχονται στο μυαλό τα μπισκότα που παλεύω να φτιάξω, και αυθόρμητα ρωτάω αν φτιάχνουν τα κορίτσια μπισκότα στο σπίτι τους -θετική μεν απάντηση, αρνητικό δε, αποτέλεσμα- και τον νεαρό που κάπως με αγριοκοιτάζει και μου λέει "ε όχι και μπισκότα! Τα βασικά, καμιά μακαρονάδα, τοστ, σπέσιαλ τοστ...".
Κάπως έτσι ξεκίνησε να σπάει ο πάγος και να γίνεται θρύψαλα, μειώνοντας και την αμηχανία ανάμεσά μας.
Σε λίγη ώρα, συζητούσαμε με τόση άνεση και οικειότητα σαν να γνωριζόμαστε από παλιά, και είχαμε καιρό να ειδωθούμε.
Γρήγορα η συζήτηση επεκτάθηκε και σε άλλα θέματα, όπως τα χόμπι, οι σπουδές, το background, η τρέχουσα κατάσταση... Συναισθηματικά ξεκινήσαμε με γέλια, και καταλήξαμε σε μια προβληματισμένη έκφραση, αυτήν που προδίδει την αβεβαιότητα του παρόντος και του μέλλοντος.
Όλες αυτές οι νεαρές ηλικίες, από 22 έως και 30 ετών, έχουν μέσα τους τόση ζωντάνια, τόση διάθεση για εργασία, τόσες διαφορετικές κι ευχάριστες προσωπικότητες, έτοιμοι να προσφέρουν κάτι το διαφορετικό στην κοινωνία, στον κόσμο όλο, βρίσκονται δυστυχώς στο ράφι.

Το σεμινάριο που κληρωθήκαμε να ξεκινήσουμε είχε θέμα "Agro-Από το χωράφι, στο ράφι" -εντελώς συμπτωματικά- και σε καμία περίπτωση δεν υποννοεί την εργασιακή κατάσταση της χώρας.
Άνθρωποι της εταιρείας, του συγκεκριμένου τομέα, αναλαμβάνουν -με πολλή χαρά, πιστέψτε με, φαίνεται από τον τρόπο που μιλούν και τις αντιδράσεις τους- να παρουσιάσουν στοιχεία και διαδικασίες, πρακτικές που ακολοθούνται παγκοσμίως, αλλά και από τον ίδιο τον οργανισμό, από την παραγωγή, μέχρι την ασφάλεια, την διακίνηση των αγαθών και τελικά, μέχρι το ράφι των καταστημάτων, όπου πλέον τα προϊόντα είναι διαθέσιμα στους καταναλωτές.

Και τι θα ακούσουμε όλο αυτό το 8ωρο;
Θα δούμε. Είμαστε μόλις στην αρχή! 


.~.
Pepsico School - Τι είναι

Το Pepsico School είναι ένα event, αποτελείται από μια σειρά εκπαιδευτικών σεμιναρίων που διοργανώνεται από την εταιρεία Pepscico-Ήβη, με περιεχόμενο κυριολεκτικά "βγαλμένο από την ζωή" της εταιρείας, και ειδικά διαμορφωμένο για τους συμμετέχοντες.
Η ιδέα ξεκίνησε από τους ίδιους τους εργαζόμενους και σκοπό έχει την μετάδοση γνώσεων στους νέους.
Τα σεμινάρια απευθύνονται σε ανέργους πτυχιούχους νέους, ανεξάρτητα από το αντικείμενο των σπουδών. 
Συνολικά γίνονται οκτώ έως δέκα διαφορετικά σεμινάρια, κάθε ένα αντιστοιχεί σε κάποιον τομέα ή διαδικασία που εφαρμόζει η επιχείρηση.
Υπάρχει το δικαίωμα επιλογής θεμάτων , όμως μόνο σε ένα από αυτά -και εφόσον κληρωθεί ο υποψήφιος- δύναται να παρακολουθήσει. Μετά την επιτυχή παρακολούθηση, διαγράφεται αυτόματα από την λίστα των υπολοίπων σεμιναρίων. Με αυτόν τον τρόπο, δίνεται η δυνατότητα να παρακολουθήσουν πολλοί ενδιαφερόμενοι τα σεμινάρια. Γι'αυτόν τον λόγο, επιλέξτε προσεκτικά τι πραγματικά σας ενδιαφέρει να παρακολουθήσετε.
Δεν υπάρχει κόστος συμμετοχής.

Τα σεμινάρια γίνονται στον χώρο της εταιρείας, σε άκρως φιλικό και ευχάριστο περιβάλλον. Δεν ήταν μόνο μία η φορά που άκουσα "αχ, μακάρι να εργαζόμουν εδώ". Εισηγητές είναι εργαζόμενοι, που για μια ημέρα αφήνουν την δουλειά και περνούν τον χρόνο τους μαζί μας, παρουσιάζοντας, και λύνοντας απορίες. Κι εκεί φαίνεται ότι αυτή η δράση γίνεται με ευχαρίστηση, και όχι αναγκαστικά.

Γεμίσαμε την ημέρα μας ευχάριστα, γνωρίσαμε και συζητήσαμε ειλικρινώς, με στελέχη που δεν φοβούνται να "αποκαλυφθούν", καθώς και είχαμε μια ακόμα ευκαιρία να κάνουμε νέους φίλους, έστω και για λίγο, όπως όταν ήμασταν παιδιά. Φωτογραφηθήκαμε μαζί με τους εργαζόμενους, τόσο κατά την απονομή των βεβαιώσεων παρακολούθησης, τόσο και στην ομαδική φωτογραφία στο τέλος του σεμιναρίου.




Diversity and Inclusion - Αγκαλιάζοντας την διαφορετικότητα
Με ένα βίντεο που δημιουργήθηκε από την ομάδα του εξωτερικού, άνοιξε η αυλαία για την έναρξη του εκπαιδευτικού σεμιναρίου. Ένα βίντεο με θέμα την διαφορετικότητα των ατόμων, από το φύλο, την εμφάνιση, την θρησκεία, τις ειδικές ανάγκες, και πως μια διεθνής εταιρεία την "αγκαλιάζει" στο ανθρώπινο δυναμικό.
Τέτοια παρουσίαση νοοτροπίας είναι παράταιρη στις μέρες μας, σαν ψέμα φαίνεται, δεν περίμενα ποτέ να δω κάτι τέτοιο.Αλλά είναι και μια ελπίδα για όλους εμάς που πιστεύουμε στις ηθικές αξίες, στις δίκαιες διαδικασίες, κόντρα σε όλους αυτούς που προσλαμβάνονται με "μέσο", ότι υπάρχουν και κολοσσοί εταιρείες που πιστεύουν στα ίδια, και μας θέλουν για την διαφορετικότητά μας, και θα το ρισκάρουν γι'αυτό. 
Η Pepsico-Ήβη, είναι βραβευμένη για το εργασιακό περιβάλλον της.