Τριήμερο χαλάρωσης και αναψυχής-Ημέρα Πρώτη

Μια φορά κι έναν καιρό, ένα μάτσο έξυπνοι, εξέδωσαν φύλλο πορείας, μίσθωσαν ένα λεωφορείο, και μάζεψαν 50 άτομα με σαλεμένο μυαλό, τους πήραν από τα κλουβιά τους και τους πήγαν για ένα τριήμερο χαλάρωσης και αναψυχής σ'ένα μέρος πολύ μακριά από τα σπίτια τους, και πολύ κοντά στην Κακαβιά (όχι ότι έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία...).

Ημέρα Πρώτη
Η πρώτη ημέρα ξεκίνησε κάπως στραβά, αφού το λεωφορείο άργησε 1 1/2 ώρα να έρθει και οι τρελοί άρχισαν να μαζευονται σε πηγαδάκια και να τραγουδούν για να περάσει η ώρα. Πάνω που τα κέφια είχαν ανάψει για τα καλά, το λεωφορείο κατέφθασε και όλοι στενοωρήθηκαν  που έπρεπε να σταματήσουν την όπερα για να βολευτούν μέσα. Κούτσα-κούτσα, στριμώχτηκαν στις θέσεις τους και ξεκίνησε το ταξίδι.Γέλια, φωνές, χαλασμός Κυρίου και πολύς, μα πάρα πολύς ύπνος, σε ένα ταξίδι 9 ωρών.
Φτάνοντας, άρχισε να βρέχει και ύστερα από λίγο έριξε και χαλάζι. Εντυπωσιακή υποδοχή.

Ένα πανέμορφο κτήριο, εγκαταλελειμμένο ψυχιατρείο, 

μας περίμενε με πόρτες ανοιχτές, χωρίς να το ξέρουμε.

         

 

Μες στη βροχή, ένα ρομαντικό ζευγαράκι

βγήκε να το ελέγξει, και αν επέστρεφε με θετική άποψη, θα διανυκτερεύαμε εκεί.

Χωρίς να τους περιμένουμε, βγήκαμε κι αρχίσαμε να στήνουμε, παντού.

Οι εγκαταστάσεις απίστευτες.

Σαλόνι τεράστιο 

     

spa, 

    

Ξύλα για το τζάκι,

   

Φαντάσματα που είχαν απλώσει τη μπουγάδα,                                     

    

βεράντα με θέα, 

   

προφανώς ένα οικοτροφείο. 

    

Από την καμινάδα του έβγαιναν μαύρα σύννεφα. 

Με χαμόγελο μέχρι τα αυτιά, 

παίρνουμε τον δρόμο προς... 

Μα, μια στιγμή, που πάμε; Αυτή η ταμπέλα μας αποπροσανατολίζει.. Μετά από συμβούλιο ενός λεπτού, αποφασίζουμε να πάμε ευθεία.

   

Η διαδρομή είναι γεμάτη λουλούδια, 

   

λουλούδια παντού και μπόλικα φτερνίσματα. Τα πρώτα χαρτομάντηλα κάνουν την εμφάνισή τους.

Υπερσύγχρονη βρυσούλα! Η τεχνολογία είναι ασταμάτητη! 

Όλο περιέργεια, κάποια, θέλει να χτυπήσει την πόρτα, να μπει σ'ένα σπίτι, γιατί έτσι της ήρθε.  

Με μια πιο κοντινή και προσεκτική ματιά, θα μπορούσε να δει τον κήπο χωρίς να μπει μέσα.  

Τρελή. Τι να πεις;

Είναι σαφές ότι η τρέλα μας, μας ακολουθεί. Ποιός ο λόγος άλλωστε να χτίσεις ένα τέτοιο σπίτι, και να το γεμίσεις με γλάστρες, στάμνες, κρεμαστές γλαστροστάμνες;

Σίγουρα κάτι δεν πάει καλά.

Και παντού λουλούδια. 

Μα δεν φτερνίζονται ποτέ αυτοί οι άνθρωποι;

Το ρολόι στον πύργο μας παρακολουθεί. Καταγράφει την κάθε μας κίνηση.

Να, εδώ επισκεφθήκαμε μια εκκλησία. Και μόλις βλέπουμε εκκλησία, τι κάνουμε; 

Μα φυσικά βγάζουμε φωτογραφίες. Το πεζούλι, τις γλάστρες, την σκεπή, τους φωτογράφους... 

Και τα λουλούδια. Αψού! 

Η κοπελιά εδώ, μ'ένα βλέμμα που δεν περιγράφεται, επιστρατεύει όλη την αρετή και τόλμη που διαθέτει, για ένα άλμα προς την ελευθερία. Το επιβεβαιώνει και η επιγραφή.

 Κρίμα που την έπιασαν και την έδεσαν χειροπόδαρα προτού πηδήξει. Θα ήταν εξαιρετικό άλμα. Μέτριου βαθμού δυσκολίας, με τριπλό άξελ, δύο περιστροφές και προσγείωση στον πάγο. Μισό λεπτό, αυτό όμως είναι στο πατινάζ. Εδώ έχουμε άλμα.
"Επί κοντώ";
"Εις μήκος";
"Στο κενό";
Το κοινό αναρωτιέται ποιό είναι το σωστό.
"Θέλουμε το 50-50!", ακούγεται.
Δε γίνεται όμως γιατί έχουμε μόνο τρεις επιλογές.
"Την τηλεφωνική βοήθεια!"
Και αρχίζουν να τηλεφωνούν ο ένας στον άλλο.

Κάποιοι κουράστηκαν να ηλεφωνούν-άκρη δεν έβγαλαν, και είπαν να κάτσουν λίγο, να σκεφτούν πιο λογικά και να χαλαρώσουν.

Φυσικά, σε τρεις καρέκλες.

Ποιός φυσιολογικός άνθρωπος θα πάει να κάτσει σε μία; Είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι η καρέκλα δεν θα αντέξει το βάρος ενός τόσο έξυπνου μυαλού.

Λέμε, να πάμε μια βόλτα. Στον δρόμο, τα σπίτια μας μιλάνε. 

Αγκρρρρ!

 Στην ακαταλαβίστικη γλώσσα τους.


Φτάνουμε στις κούνιες. Τα ματάκια μας γέμισαν δάκρυα όταν κοιτάζαμε με νοσταλγία τα παιχνίδια.

"Ώρα για παιχνίδι!" αναφωνήσαμε και ξεκαρδιστήκαμε στα γέλια. 

Μας έπιασε το σκοτάδι, και γυρίσαμε πίσω για τραγούδι...

Και για ύπνο.

Ευλόγησον Κύριε

"Ευλόγησον Κύριε τα εκλεκτά εδέσματα που φάγαμε..."


(δε φαίνονται επειδή μία ανώτερη δύναμη που ο ανθρώπινος νους δεν μπορεί να εξηγήσει, ήρθε και μάζεψε τα πιάτα με τα υπολείμματα).

"Καθώς και την τούρτα παγωτό που θα φάμε..."

(μία δροσερή τούρτα με γεύση βανίλια και σοκολάτα, αναμειγνύονται μοναδικά με λαχταριστά κομματάκια μπισκότου και σοκολατομπισκότου, ενώ τα αγαπημένα σε όλους, πουράκια-σοκολάτας-, κάνουν ένα δυναμικό come back χάρη σε μία αξέχαστη συνεργασία).

Θέλω τη μαμά μουουουου....

Χτες το απόγευμα κάποιοι ζήσανε ΜΕΓΑΛΕΣ στιγμές μαζί μου.
Δεν μαγείρεψα (ευτυχώς που έμεινε μία μερίδα μακαρόνια-σκέτα- από την προηγούμενη, γιατί δεν είχα καθόλου μα καθόλου όρεξη),
Δεν συμμάζεψα το σπίτι (σκούπισμα-σφουγγάρισμα το Σαβ/κο που δε θα 'χω παρέα, και ΑΝ έχω όρεξη)...
Αλλά...
Έβαλα πλυντήριο (ρούχων) και σιδέρωσα!
Τα δύο ...χέρια βοηθείας που είχα, ήταν και πολύ παρλαπίπες, έπαιρναν πρωτοβουλίες χωρίς να ζητήσουν τη δική μου άποψη, με αποτέλεσμα να καθυστερήσω απίστευτα να πατήσω το κουμπί ON για να πάρει μπρος το πλυντήριο. Και όταν επιτέλους ξεκίνησε,(...ρούχα μαζί που πλύθηκαν... Κι έχουνε γίνει ρόοοοοοοοοοζζζζ....) αυτά έστησαν την σιδερώστρα στα πόδια της (γιατί η ίδια ήταν πολύ κουρασμένη για να το κάνει μόνη της) και με περίμεναν να φέρω το σίδερο.
"θέλω τη μαμά μουουουου.... ήταν το πρώτο πράγμα που βγήκε απ'το στόμα μου, όταν άρχισαν οι διαφωνίες με τα χέρια.
"όχι, δεν θα το κάνεις έτσι, θα το βάλεις έτσι...."
"μα..."
"δεν έχει μα, έτσι είναι το σωστό"
"μα, δεν..."
"δεν έχω σιδερώσει ποτέ φούστα, αλλά νομίζω έτσι είναι το σωστό, και αυτό θα κάνεις"
"θα το κάνω όπως θέλω εγώ" ήταν η απάντησή μου.
Και κούτσου κούτσου σιδέρωσα με τον τρόπο μου, τρεις φούστες.
Τώρα, κατά πόσο είναι καθωσπρέπει σιδερωμένες, αυτό είναι άλλο θέμα!

Τα φώτα της δημοσιότητας

Τι είναι η ζωή άμα δεν έχει μία δόση περιπέτειας; 

Η πρωινή γλίστρα στη σαπουνάδα του σφουγγαρίσματος στην υπόγεια διάβαση προς το μετρό, εξελίχθηκε σε ένα άψογα εκτελεσμένο axel, προσγείωση στο ένα πόδι, και την επιτυχή προσεδάφιση μου στη γη. 
Τα κανάλια με είχαν περικυκλώσει με σκοπό την συνέντευξη, αλλά, με ξέρετε τώρα, δεν μου αρέσουν τα φώτα της δημοσιότητας.

Διαφορετικά

Για χρόνια ολόκληρα, δίπλα στο σπίτι που πέρασα τα μεσημέρια μετά το σχολείο, εκεί που διάβαζα τα μαθήματά μου και όπου έπαιζα, εκεί στη διπλανή κατοικία, υπήρχε μία οικογένεια. Τα παιδιά της οικογένειας ήταν ήδη ενήλικες-μικρά παιδιά στην ηλικία μου δεν υπήρχαν. Τη οικογένεια πάντα τους θυμόμουν σαν απόμακρη. Το μπαλκόνι τους ήταν λίγο πιο χαμηλά από το δικό μας, οι γλάστρες που το διακοσμούσαν ήταν άδειες, σπάνια έβλεπα κάποιον να ποτίζει τα λουλούδια-τουλάχιστον όσα δεν είχαν ξεραθεί. Τα παραθυρόφυλλα ήταν πάντα ανοιχτά. Κουρτίνες στα παράθυρα δεν υπήρχαν. Το μπαλκόνι...έρημο. Και ήταν ήσυχοι. Πολύ ήσυχοι.

Από όσα ξέρω, η ζωή τους δεν ήταν χαρούμενη. Είχαν τις παραξενιές τους, τις ιδιαίτερες νοοτροπίες τους περί σωστών αποφάσεων. Και αυτό έφερε αρνητικές συνέπειες.
Τώρα, σχεδόν 20 χρόνια μετά, μένω πλέον μόνη μου στο σπίτι των σχολικών  μεσημεριών μου.

Και γείτονάς μου είναι ο γιος της διπλανής εκείνης οικογένειας. Παντρεμένος, άνεργος, και η σύζυγός του το ίδιο, έχουν περάσει πολλά και οι δύο. Δε μιλάνε πολύ, και δεν βγαίνουν συχνά έξω από το σπίτι, ούτε στο μπαλκόνι. Όσες φορές μου έχει μιλήσει, ο τρόπος που πλησιάζει είναι αθόρυβος, κι έχω τρομάξει όταν ξαφνικά εμφανίζεται μπροστά μου από το πουθενά και μου μιλάει.

Σήμερα το πρωί που έφευγα από το σπίτι, ήταν έξω στον δρόμο, και έφτιαχνε το αυτοκίνητό του-βρήκε προσωρινή δουλειά κι ελπίζω να συνεχίσει- και μου μίλησε… Ήταν τόσο ευγενικός… Ξέρει ότι τα πράγματα είναι δύσκολα, το ζει καθημερινά, αλλά προσπαθεί για μια νέα αρχή, και είναι αισιόδοξος. Παλεύει κάθε μέρα για ένα μεροκάματο, για να γυρίσει πίσω στο σπίτι με λίγα χρήματα στην τσέπη, ακόμα κι αυτό όμως είναι εξαιρετικά δύσκολο.

Και σήμερα… ένιωσα τόσο χαρούμενη… Έφυγα από το σπίτι με χαμόγελο… Ξεκίνησα την ημέρα μου διαφορετικά. Ήμουν πιο δυνατή.

Με όσους μιλάω και χαιρετάω καθημερινά-πάντα με κεφάτη διάθεση-, όλοι μου βγάζουν μια δυστυχία που τη νιώθω, ότι δεν είναι ευτυχισμένοι με τη ζωή τους, παρόλο που έχουν τα βασικά αγαθά και με το παραπάνω.

Κι αυτός… που δεν έχει ούτε αυτά, κατάφερε ότι δεν έχουν καταφέρει οι άλλοι.

Εύχομαι να φτιάξει τη ζωή του πάλι από την αρχή. Να έχει ότι ονειρεύτηκε. Κι αν δε τα καταφέρει στο άμεσο μέλλον, να συνεχίσει προσπαθώντας…